Jules de Cock verbaast deze weken vriend en vijand met zijn enorm sterke optreden in de strandraces, waarbij hij dit weekend zelfs op pad was met Europees kampioen Lars Boom en Nederlands Kampioen Coen Vermeltfoort.
Erg gaaf om te zien dat er ook in deze discipline die volop in opkomst is een SWB-renner mee doet om de prijzen.

Jules doet verslag van zijn ervaringen.

Het strandseizoen is begonnen! 19 Oktober was de eerste strandrace op Nederlandse bodem, de Derper Bikers Beachrace in Egmond aan Zee. Voor mij een test of de benen en het strandmateriaal in orde waren en natuurlijk het ‘strandgevoel’ terug vinden. (In dit geval is het ‘strandgevoel’ zonder zwembroek, ijsco of zonnebrandcrème.)

Doordat ik vorig jaar geen volledig strandseizoen heb gereden was mijn uitslag in het algemeen strand klassement niet goed. Daardoor moest ik achteraan starten, (dit is cruciaal in het strandracen, waarover later meer) gelukkig viel de wedstrijd door de harde tegenwind vrijwel meteen stil en kon ik zonder al te veel energieverlies opschuiven naar de kop van de wedstrijd. Daar aangekomen merkte ik door mee te schuiven met de eerste aanvallen dat de benen in orde waren, het materiaal tot dan toe ook…

Bij het eerste keerpunt was het dringen geblazen en doordat ik het strandgevoel nog niet helemaal had gevonden ging ik in het gedrang onderuit. Snel weer op de fiets en proberen terug in te haken bij de inmiddels op hol geslagen meute die zich op het meewind deel van het parcours met ruim 55 km/h richting finish ging. Helaas had mijn valpartij me meer gekost dan de aansluiting bij de eersten in koers, mijn achter derailleur had een flinke tik gekregen en werkte niet meer naar behoren.

Ondertussen werd ik ingehaald door een renner met een inspirerende tekst op zijn achterwerk: ‘keep going’. Met dit advies in mn achterhoofd legde ik mijn ketting nogmaals op mijn voorblad en keek naar mijn derailleur. Die hing als een natte krant aan mijn frame, dan maar met een cadans van 150 over het strand. Bij de eerste doorkomst lag ik ongeveer op plek 100 maar kon op het tegenwind stuk van groep naar groep blijven rijden. Na anderhalf uur tegenwind rammen en meewind als een dolle draaien kwam ik als 31e over de finish met een dubbel gevoel. Vooral: shit, ik kon mee met de besten maar heb het verprutst. Maar ook steeds meer: Met deze benen kan ik volgende week een heel eind komen.

Een week later (Zondag 27 oktober) was namelijk de langste strandrace ter wereld, Hoek van Holland – Den Helder. Wat mij betreft de mooiste strandrace en zeker de zwaarste. Omdat de koers in IJmuiden geneutraliseerd is door een oversteek met de pont bestaat de koers uit twee wedstrijden waarin de totaaltijd over de twee samen telt als uitslag.

Omdat ik dus ook hier geen startplek had tussen de zogeheten prominenten moest ik starten rond plaats 80. Met een harde wind van zee ging het vanaf de start op waaiers en werd het een hele opgave om bij de kop van de koers te komen. Met (vooral mentale) hulp van Ferdi Freijters kon ik in de eerste kilometers al een heel eind schuiven en zag ik de eerste groep al snel voor me rijden. Achteraf gezien net wat te ambitieus probeerde ik het gat naar de eerste groep dicht te springen en bij de Zandmotor, de eerste echt lastige strook kon ik de eersten bijna aanraken. Helaas is bijna niet genoeg en werd het een ‘Chasse patate’, gelukkig kon ik hierachter bij een goed samenwerkend groepje inpikken en reden we tot IJmuiden het gat langzaam maar zeker dicht. Uit de eerste groep waren ondertussen Coen Vermeltfoort en Ivar Slik gevlogen en hadden al meer dan een minuut te pakken op de andere favorieten.

Na IJmuiden begon de koers dus opnieuw en ik wist dat ik het lastig ging krijgen om met de favorieten door de volgende lastige hindernis, de lagune, te komen. Daarom moest ik proberen te anticiperen door vooruit te zitten en na de lagune bij de eersten aan te sluiten. Na twee mislukte pogingen trok Vermeltfoort door en schoof ik mee, toen ik achterom keek zag ik dat Lars Boom ook mee schoof en dat er daarachter een gat viel. We begonnen vol te rijden en al snel hadden we een riante voorsprong van 30 seconden te pakken. Wonder boven wonder waren mijn benen bij de Lagune nog zo goed dat ik kon volgen.

Toen pas besefte ik me dat ik in de laatste 20 km van de grootste strandrace ter wereld in de kopgroep zat met de Nederlands kampioen en de Europees kampioen strandracen met meer dan een minuut voorsprong op de achtervolgers. Toen ik wist dat ik alle lastige hindernissen had overleefd begon ik heel stiekem te hopen op een podiumplek, ik wist dat ik tijd had verloren op Ivar Slik maar we liepen nog steeds uit op de achtervolgende groep. Gewoon vol blijven rijden dus en hopen dat het achter ons stilvalt. Na lang af te zien kwam ik als derde over de finish in Den Helder en toen begon het wachten op de achtervolgers. Helaas kwam Slik al eerder over de finish dan ik hoopte en werd mijn einduitslag zo uiteindelijk een 4e plaats. Een uitslag waar ik super blij mee ben, zeker gezien het startveld met heel wat grote namen. Dit geeft natuurlijk een dikke moraal boost voor de rest van het strandseizoen! Dit smaakt naar meer.

Jules.